Oudjaar

En dan is het ineens weer 31 december. De laatste dag van toch wel een zeer bijzonder jaar is aangebroken. Een goed moment om even terug te blikken. Een jaar geleden wisten we nog niet van het bestaan van Linde. Wel stonden we aan de vooravond van ons voorstel. De voorstellen waren inmiddels onderweg naar Wereldkinderen, maar door de feestdagen zouden we hier pas in het nieuwe jaar iets van horen. Aan de ene kant frustrerend maar aan de andere kant kwam de grote dag, na vele jaren wachten en veel onzekerheid, nu toch erg dichtbij. Oud en nieuw samen met Hugo en As en de kids in de Ardennen gevierd. Een heerlijke avond en het nieuwe jaar werd door ons meer dan ooit verwelkomd! Eindelijk 2013! En lang hoefden we in het nieuwe jaar gelukkig niet te wachten. Op 2 januari werden we gebeld door Wereldkinderen met het geweldige nieuws dat er een meisje van bijna 2 jaar op ons wachtte, een gezond meisje. Meer kon en mocht er nog niet verteld worden, de stukken moesten eerst vertaald worden. Marcel was op zijn werk en Eline en ik zijn toen uiteraard meteen (met een veel te hoge snelheid, zo attendeerde Eline mij tijdens de rit;)) naar Marcel toe gereden. Wat waren we blij en verrast! De afgelopen jaren kwamen er eigenlijk alleen nog maar jongetjes, dus we hadden ons inmiddels ook geheel op een voorstel van een jongetje voorbereid. Het voorstel van een meisje was als een onverwachte droom die uitkwam! De champagne mocht eindelijk open....

Op maandag 7 januari was dan het tweede telefoontje daar. Op mijn werk kreeg ik te horen dat onze tweede dochter Long Bo Yuan heet, haar geboortedatum op 10 januari 2011 is vastgesteld, dat ze gezond is, geboren is in Kunming, provincie Yunnan, en verblijft in een pleeggezin. De eerste foto's zouden direct worden gemaild. Ik weer gelijk bellen met Mars en Eline, nee, ik kon nog niet weg op mijn werk en of ze wilden wachten op mij met het openen van de foto's! Natuurlijk wilden ze dat, hoewel dat niet makkelijk was.
Thuis met zijn drietjes dan dat spannende moment: wat een mooi en lief meisje zien we op de foto's. wat een open gezicht/blik in haar ogen. En heel bijzonder, ze is op dezelfde dag jarig als mijn moeder! De dag erna naar Den Haag om het voorstel te accepteren en de documenten op te halen, op de terugweg een bezoekje aan opa Kees en oma Tine en dan thuis met mijn ouders en wat vrienden weer aan de champagne en de aankondiging dat we onze nieuwe dochter Linde zal heten!

Op 10 januari dubbel feest, oma werd 70 en Linde 2! Na 14 dagen feesten konden we nu aan de voorbereiding van onze reis naar China beginnen en op 13 maart was het dan zover. Eerst nog een paar dagen in Beijing, daarna doorvliegen naar Kunming. Op zondag 17 maart onze laatste dag met zijn 3tjes, een heerlijke zomerse dag in het Stone Forest Park. En dan op 18 maart, de verjaardag van Marcel, eindelijk het moment dat we Linde in onze armen mochten sluiten. Op 3 april arriveerden we heeeeel erg vroeg weer op Schiphol en wat een vreugde om te zien dat onze familie en dierbare vrienden ondanks dit onchristelijke tijdstip de moeite hadden genomen ons, en natuurlijk vooral Linde, in Nederland te verwelkomen. Net als bij Eline zijn dit momenten die we nooit zullen vergeten.

En dan thuis kan het proces van wennen en hechten echt beginnen. En wennen moesten we echt wel, ineens ben je dan na vele jaren een gezin van 4. |We hebben er een dochter en klein zusje van 2 bij. Iedereen moet weer zijn/haar eigen plekje weten te vinden. Linde is ook echt 2, ze heeft een sterk eigen willetje, nee is echt nee, en af en toe maakt ze ons allemaal helemaal gek. Het is ook weer wennen om een klein kind in huis te hebben, deze leeftijd lag toch al weer enkele jaren achter ons. Ook Eline vindt het af en toe lastig de aandacht te moeten delen, heel begrijpelijk. Inmiddels hebben we onze draai en plekje allemaal gevonden en kunnen we ons ons gezin zonder Linde niet meer voorstellen en dat terwijl ze nog maar 8 maanden in Nederland is. Linde lijkt goed gehecht te zijn aan ons allemaal, ook haar familie. Ze is lief, grappig, vrolijk, en soms erg koppig en volhardend. Ongelooflijk en onvoorstelbaar hoe ze in zo'n korte tijd zich helemaal lijkt thuis te voelen. Ook met Eline gaat het lekker, ze is stapelgek op haar kleine zusje, en zoals het hoort kunnen ze samen ook regelmatig heerlijk ruzie maken. Het viel (en valt) niet altijd mee voor haar, want af en toe vraagt Linde om onevenredig veel aandacht en zelf begint ze (en wij dus ook) lichtelijk last te krijgen van een beginnende pubertijd, maar we merken dat we inmiddels met zijn allen toch aardig in balans zijn. We zijn ongelooflijk trots op beide meisjes.

We gaan dus als een fijn gezin afscheid nemen van 2013 en starten met het nieuwe jaar. Over 1,5 week zullen we dan voor het eerst samen met Linde haar derde verjaardag vieren.
Dit is voor mij ook het moment om te stoppen met deze blog en het dagboek van Linde en Eline op een andere wijze te vervolgen.

Ik wil iedereen bij deze nogmaals bedanken voor alle aandacht en steun die we afgelopen jaar, maar ook zeker de jaren daarvoor, ontvangen hebben en natuurlijk bij deze iedereen ook een geweldig 2014 toewensen, een jaar met voor iedereen naar ik hoop veel liefde, geluk en vooral gezondheid.