Poeh, en dan zijn we weer een maand verder. Inmiddels is de vakantie voor iedereen toch echt voorbij en is het 'gewone' leven weer volop in gang. Tot nu toe valt dit niet tegen en loopt alles aardig op rolletjes maar druk is het zeker wel en de dagen/weken vliegen dan ook weer voorbij.
Linde laat zich goed naar de opvang brengen. Van tevoren roept ze altijd hard nee en moppert ze wat af, maar eenmaal daar gaat ze met plezier naar binnen. De eerste 1,5 week was het middagslaapje daar nog wel erg lastig. Ze was dan erg bang en verdrietig en die keren mocht ze beneden op de bank een dutje doen. Maar daarna liet ze zich ook daar goed in een bedje leggen boven. Aan het einde van de week is ze wel behoorlijk moe, maar je merkt na een paar weken toch al wel goed dat ze aan het ritme begint te wennen. e Ze begint zich ook meer thuis te voelen bij de opvang want ze laat ook haar pittige kant meer zien daar. Hi hi!
Inmiddels was ook duidelijk geworden dat ze nog enkele vaccinaties moest krijgen. De afspraak hiervoor was ik bijna vergeten, op het laatste nippertje dacht ik er nog aan, zodat we maar 5 minuten te laat kwamen binnengehold. Ze moest er nog 3, maar alle 3 in één keer vonden ze teveel en dus moet ze voor de DKTP nog terug over een paar weken. Voordeel is wel dat ze deze dan niet meer hoeft als ze 4 jaar wordt. Vorige week de Men.C en BMR prikken gehad. Net als in het ziekenhuis was ze weer superstoer, ze hoefde niet te huilen maar het deed wel zeer. "Prik, au" was de conclusie.
Gelukkig is ze niet heel erg ziek geworden zoals met sommigen het geval is, maar ze is toch wel een paar dagen erg hangerig en huilerig geweest. Ook wat last van een verminderde weerstand, dus de tissues worden weer overal meegesleept. Het veroorzaakte ook weer een paar gebroken nachten op. Inmiddels lijkt het erop dat we het ergste weer gehad hebben, maar ja, we worden natuurlijk door haar aangestoken. Marcel heeft al flink keelpijn en is nu ook verkouden, de rest zal nog wel volgen.
Ook de opa's en oma's vinden het leuk om op te passen. Zij kennen Linde uiteraard nog niet zo goed en vice versa. Beetje wennen dus nog voor allemaal, maar op deze manier kunnen ook zij een leuke band met elkaar krijgen. Oma Tine staat inmiddels al gelijk aan de trein, want bij iedere trein die we zien of bij het passeren van het station roept Linde: 'tein, oma, oma Tine, passen zusje' .
Ook noemt Linde zichzelf sinds kort "Linde". Tot voor kort bleef het steevast Long Boyuan, maar dat is er nu wel zo'n beetje vanaf. Ook het Chinese woord voor schoentjes is vervangen door het Nederlandse woord. Daarmee zijn de laatste Chinese woordjes bijna allemaal verdwenen. Alleen de aanduiding van in: van mij, van Eline, van papa, van mama is nog 'jie'.
Al met al gaat het erg goed met ons kleine meisje......
Inderdaad genieten Kees en ik van het oppassen. Linde is een grappig, lief meisje, die het erg goed doet. Wij staan er van te kijken hoe Linde zich aanpast en alles door heeft wat er om haar heen gebeurt. Eline is een geweldige zus voor Linde en ook zéér behulpzaam voor oma en opa. Door het oppassen leren we Linde beter kennen en Linde went ook aan ons zo merken we.
BeantwoordenVerwijderenHet is mooi om het mee te mogen maken.
Dikke kus voor alle4 van oma Tine en opa Kees.